Wie ben jij nog meer? 

Wij interviewden Estelle & Eline  (Bo Diversity) over inclusie.
(lees verder onder de video)

“Ik wil me niet anders voelen, opletten of ik neutrale kleding draag, of 3x zo hard mijn best doen als de rest. Ik ben meer dan alleen mijn kleur, meer dan alleen een vrouw, ik ben meer dan alleen Estelle, ik ben Estelle een trotse vrouw van kleur. ”

Estelle Nduwimana is 22 jaar, studeert af aan de BUas en wil daar zijn waar je verandering kan creëren.

“Wat wij doen – en ik persoonlijk trouwens ook – is mensen met meer compassie naar anderen te laten durven kijken, meer open te staan. Dat zit ‘m juist ook in de kleine dingen, dat je iemand ziet, niet oordeelt en met een warm hart benadert en dit ook zelf kan ontvangen.”

Eline Kouwenberg is één van de oprichters van BO Diversity en breekt de dialoog open over diversiteit.

Dit interview kwam tot stand i.s.m. Culturele Markthal. Wil je meer weten over dit onderwerp? Neem dan een kijkje op de inclusie thema pagina van de Culturele Markthal
Onderaan de pagina vind je alvast een aantal kijk- en luistertips naar aanleiding van dit interview.

image

Wat betekent inclusie voor jullie?

Estelle: Ik ben op jonge leeftijd naar Nederland gevlucht met mijn Afrikaanse ouders en heb dus het grootste deel van mijn ontwikkelingsjaren in Nederland doorgebracht. In mijn doen en laten ben ik daardoor heel erg verwesterd. Tegelijkertijd groeide ik op in een liefdevol Afrikaans gezin waar ik leerde trots te zijn op mijn cultuur, kleur en zijn. Hierdoor ontstond de situatie dat, qua culturele hokjes, ik te wit was om zwart te zijn maar tegelijkertijd ook te zwart was om wit te zijn. Ik hoorde nergens bij.
Vanuit Leiden verhuisde ik naar Breda en kwam in het studentenleven terecht. Iedereen om me heen was daar voornamelijk wit, ik vroeg me echt af waar zijn alle zwarte mensen in Breda? Via een project van mijn opleiding kwam ik in Hoge Vught terecht en daar ontmoette ik eindelijk mensen van kleur, met wie ik hierna ook bevriend raakte. Hoe erg ik het ook wilde was het snel merkbaar dat het moeilijk was om deze twee levens, de witte studentenkringen en mensen van kleur, te mixen. Ik merk dat er naast veel vooroordelen, voortkomend uit onwetendheid en eerder gebeurde nare ervaringen, er simpelweg ook systemen in stand worden gehouden die dit “mixingsproces” in de weg zitten.
Ik zit ertussenin, op de manier dat het systeem mij privileges verschaft afhankelijk van welke kant ik kies en op welk moment. Bijv. als ik besluit om om 00:30 ’s avonds een rondje te gaan lopen door de wijk met mijn witte vrienden uit het studentenleven, rijdt de politie ons straal voorbij. Als ik precies hetzelfde doe met mijn vrienden van kleur mag ik in mijn handjes knijpen als ik er met een waarschuwing voor “overlast” vanaf kom. Zelf ben ik op een gegeven moment gaan onderzoeken wat kleur voor mij betekent. Ik laat zien dat ik dit ben, maar dat dit niet het enige is wat mij definieert.

Eline: Een inclusieve wereld volgens BO Diversity is gelijk en gelijkwaardig en vooral open-minded, met respect en interesse voor elkaar. Natuurlijk kun je niet alles weten. Durf te vragen op een respectvolle manier en leer de omgangsvormen, lees je in, hoe ga je hiermee om? Er is al meer bewustzijn op het gebied van diversiteit, maar dit mag nog wel aangewakkerd worden. We willen het nog niet echt horen, maar dit is geen keuze. Het moet het nieuwe normaal worden.

Hoe gaan jullie hiermee om?

Estelle: In mijn puberjaren deed ik er niets mee, ik was onzeker, gedroeg me toen ook verkaast. Ik was de witste versie van mezelf. Zelf zat ik op een witte middelbare school, ik had het fijn gevonden als er daar meer een mix was geweest van verschillende mensen van kleur. Ik miste support bij het vormen van mijn identiteit (omdat ik een van de weinigen was, moest ik veel zelf uitzoeken). Toen ik ging studeren in Breda, dacht ik why not? Ik ga elk vooroordeel zijn en dan bewijs ik dat ik meer ben dan dat. Ik had een gouden tand, zag eruit (als je me dus in een hokje zou plaatsen) alsof ik van de straat kwam en zat tegelijkertijd braaf op mijn studentenkamer te blokken voor tentamens. Voor mijn opleiding doe ik ook onderzoek naar Nederlandse hiphop, in relatie tot jongeren met een niet-Westerse migratie achtergrond anno nu.

Eline: Met BO Diversity proberen we vooral dat vonkje aan te wakkeren, zodat mensen met elkaar in gesprek gaan. In samenwerking met zo’n organisatie als Nieuwe Veste kunnen we dat geluid versterken, dat sluit heel mooi aan.

Waar moeten we naartoe in de toekomst?

Eline: Luister en spreek. Durf fouten te maken. Dus niet alleen luisteren omdat je bang bent een fout te maken of een ander geluid te laten horen. Het gaat erom dat we moed tonen. Dat is het beste wat je iemand kan geven die net een stemgeluid heeft gekregen.

Estelle: Ik wil een maatschappij waar we mensen niet anders behandelen op basis van hun uiterlijk. Als ik met mijn zwarte vrienden naar een speciaal bier avond gaan komen we er niet in, ga ik even later met mijn witte huisgenoot, dan wel. Mijn grote droom is om dope ass voorlichting op te zetten voor kinderen. Ik wil daar zijn waar je verandering teweeg kan brengen, in dit geval het onderwijs.
Laatst zag ik een mevrouw met haar kind in de bus en dat kind maakte een opmerking over een zwarte man:  ‘’Mama wie is die gekke man daar met die zwarte huid?’’ Herkenbaar en ongemakkelijk natuurlijk. Die moeder antwoordde daar heel open op, het is niet netjes om te wijzen naar andere mensen, we kunnen wel aan die meneer vragen of hij het uit kan leggen. Dat vind ik dus een hele mooie manier, ze liet het niet bij die eerste correctie en zei niet dat mag je niet zeggen. Daar gaat het precies om, je wil ‘’anders zijn’’ niet polariseren door te communiceren ‘’daar kunnen we het niet over hebben’’, het gaat juist om die nieuwsgierigheid naar elkaar.